Maar één keer heb ik je echt kwaad gezien. ‘Ik mag ook nooit wat’, zei ik onterecht. Ik mocht vrijwel alles. De rest deed ik stiekem, net als alle anderen. Je was niet streng maar verdomde consequent.
Nu niet, morgen niet en volgend jaar nog steeds niet. Duidelijk en achteraf heel goed. Je hebt je zorgen wel gehad. Om mij en het hele gezin.
Jammer dat we vaak te laat beter gaan begrijpen. Dingen vallen steeds vaker op zijn plaats. Ik begrijp nu wel waarom. Wat je er mee wilde bereiken.
In plaats van te vergeten ga ik je steeds meer waarderen. De lessen die je ons, vaak onbewust, leerde geven me nog steeds kracht. Ik pas ze op mijn manier toe omdat ik weet dat het werkt. Ja, natuurlijk mis ik je.
Ieder jaar meer, maar verdriet heb ik niet. Ik heb het niet moeilijk.
Als ik alleen ben sluit ik mijn ogen en denk ik aan toen. Niets vergeten. Herbeleven. De lessen geef ik door. Liggend in de bank kijk ik naar je schilderij. Ik wil ook een schilderij, of vier.
Ik weet dat je kijkt en waakt. Wees maar trots Pa. Je hebt goed werk geleverd, je hele leven lang.