Een huis kan overlijden

Wellicht de laatste keer maak ik de rit naar Wuustwezel. Moeders huis moet leeg en een beetje bewust heb ik voor de laatste sessie gekozen. Alleen. Zo’n dertig jaar lang reden we heen en weer. De laatste negen jaar woonde ze er alleen en dat baarde me wel eens zorgen. ‘Ik kan goed alleen zijn’, zei ze dan altijd. Het huis is half leeg en maakt een trieste indruk. Als ik binnen stap bekruipt me een gevoel van verlies, maar dat is eigenlijk ongegrond. Ze is er gelukkig nog. Het is leeg en verlaten, maar toch ligt hier een mooi en rijk verleden. De sfeer was er duidelijk niet door de spullen in huis, maar zeker wel door haar aanwezigheid. Dat voel ik nu heel duidelijk. De laatste spullen moeten er nog uit, maar het grootste deel helaas naar het stort. Het maffe is dat ik alles zou willen bewaren. Alles, hoe waardeloos ook, doet me denken aan mijn moeder en ik vraag me af of zij haar spullen niet missen zal. Ze praat er niet over. De tafel waaraan ze dagelijks in haar agenda schreef hebben we gelukkig kunnen plaatsen, maar veel dingen moeten echt weg. Altijd zat ze bij het raam. Daar kon ze ‘haar’ vogels heerlijk zien smikkelen van de pindakaas, zaadjes en overtollig eten. ‘Haar vogels.’ Ik kijk boven me rond het huis maar zie er geen een meer. Ze is tenslotte al een paar weken weg en haar voeder routine werd abrupt onderbroken. Misschien zijn ze nog wel een paar keer wezen kijken, maar uiteindelijk zonder voer naar hun nestjes teruggekeerd. Er staat nog een volle zak van vijfentwintig kilo in het hoekje van de kamer. Ik snij hem open en strooi de tuin vol. In de bakjes, op de houten plaat en in het gras. Even denk ik aan de carnaval als ik het zaad als confetti door de tuin smijt. Een toegift van mijn moeder, als dank voor de vriendschap van haar gevederde vriendjes. Ik laad de laatste spulletjes in de aanhanger en sluit de deur. De laatste keer. Ik kijk nog een keer van een afstand naar haar huis en merk dat de ziel er uit is. Zoals een naaste ook haast onherkenbaar wordt na het overlijden. Haar mooie warme ziel drukte een stempel op elk huis waar ze woonde. Mijn moedertje is er gelukkig nog en zit er warmpjes bij. Ze wordt goed verzorgd en geniet meer van de dagen. Als familie zijn we gerust, want ze is in goede handen. Verdiende zorg en rust. Eindelijk…