Al jaren probeerde ik heel subtiel op verschillende manieren haar uit huis te krijgen. Natuurlijk begrijp ik het wel. Ze heeft er heel lang met mijn vader gewoond en als je naar buiten kijkt zie je alleen maar bomen. Een beeld van rust waar menigeen van droomt. Toch is het huis nooit ideaal geweest. Omdat het ooit bestemd is geweest als vakantiehuis laat de isolatie te wensen over en was een cv-installatie ook geen overbodige luxe geweest. Noem het koppig of eigenwijs, mijn moeder is een standvastig typetje. Steeds weer had ze een ander argument om maar niet uit huis te hoeven. Ons ging het altijd om de zorg. Na het opvoeden van vier kinderen en het drijven van een zaak met mijn vader samen heeft ze in ieder geval wel wat verdient in de vorm van zorg en behaaglijkheid. Na een paar keer door de alarmcentrale uit bed te zijn gebeld omdat ze op de grond lag in plaats van in bed gaf ze uiteindelijk zelf aan dat het mooi was geweest. Toen de plannen eenmaal gemaakt waren kon ze eigenlijk niet meer wachten om de stap naar het zorgcentrum te maken. Dankzij de inspanningen van haar kinderen en aanhang zit ze er nu warmpjes bij en dat doet haar zichtbaar goed. Tenslotte zijn vocht en kou niet echt de meest ideale elementen als je handen krom staan van de reuma. Beseffend dat ze dit veel eerder had moeten doen geniet ze nu van weer een prachtig uitzicht, de rust en de zorg. In alle opzichten een win-win situatie voor de liefste vrouw op aarde. Voor de mensen die haar wel eens bezoeken of dat eventueel nog eens willen doen, ze verblijft voorlopig in zorgcentrum De Beukenhof in Putte waarna ze op termijn waarschijnlijk naar Bergen op Zoom zal gaan. Het gaat je goed ma, geniet…
xxx