Liefde voor altijd

Vanmiddag luisterde ik naar een liedje van Acda en de Munnik. ‘Ren, Lenny ren. Ik draai het vaker en telkens sta ik op volschieten. Het nummer vertelt het verhaal van een overleden vader die over zijn zoon waakt. Hij is de wind en altijd om hem heen. Ergens. ‘Ben je boos of soms geen zin, ren dan hard tegen me in’, zingt hij en ik zie het voor me. Een jongetje met natte ogen. Vol onbegrip en kwaad op de wereld. Ik heb wel eens momenten dat er iets gebeurt. Iets wat op de een of andere manier met mijn vader te maken heeft en dan denk ik daar aan. Zou het kunnen straks. Als ik er niet meer ben. Zal ik ze dan kunnen zien. Zou ik ze bij kunnen staan in moeilijke dingen als verdriet. Of wellicht stiekem delen in hun geluk. Een moeilijk verhaal, want niemand weet het echt. Ik hoop het wel. Aankomende week zal ik ze weer zien en dan gaan we wat afspreken. Iets, waarmee ik later een teken kan geven. Een tekst of misschien wel een kleur. Dat ze weten dat ik er ben. Ergens. Dat ze de steun voelen die ik ook voel als ik mijn vaders stem hoor in een moment van verdwaaldheid. Dan kijk ik in zijn geschilderde staalblauwe ogen aan de muur en weet wat ik moet doen. Verbonden voor eeuwig…